Expeditie Pinguïn

Wildlifefotograaf Erik Joosten brengt in 2017 elke maand verslag uit van zijn reizen. Zijn eerste fotoreeks voor Ambassador.land heet ‘Expeditie Pinguïn’.

Het is de derde dag bij South Georgia*. Als ik opsta, ziet het er buiten heerlijk zonnig uit. Op dat moment weet ik nog niet dat het één van de mooiste dagen uit mijn leven gaat worden.

Na het ontbijt landen we met de zodiacs op een baai bij Godthul, op het strand liggen de pelsrobben en de pinguïns al op ons te wachten. Ik neem deel aan een wandeling richting een broedkolonie van de Gentoo-pinguïns. Het is een flinke klim omhoog, maar we worden al snel beloond door een enorme kudde rendieren die voor ons voorbij trekt. Ooit zijn deze hier, voor het vlees, door de Noorse walvisvaarders geïntroduceerd. Op een hoogvlakte staan vervolgens honderden Gentoo’s te broeden, een prachtig zicht zo op deze hoogte. Ik vraag me af waarom die kleine waggelaars hun nest zo nodig zo hoog moeten bouwen. Als we er een halfuurtje hebben rond gelopen, besluit ik aan de afdaling beginnen, om nog wat tijd op het strand doorbrengen, weg van de drukte. Het zonnetje doet nog steeds volop zijn best, het is eigenlijk best wel warm en met alleen een polo aan is het prima toeven op het strand. Heerlijk chillen aan de waterrand tussen de spelende zeehonden in het water en diverse soorten pinguïns op het strand. Dan opeens komt er een zeehond uit het water mijn kant op, hij snuffelt uitvoerig aan mijn laarzen en besluit dat deze prima geschikt zijn om zijn nek lekker aan te krabben. Even later komt er een pinguïn aan schuifelen, kijkt mij wat vreemd aan, hupt over mijn benen en zet zijn weg voort, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat er zomaar een mens op het strand ligt. Wat een uniek moment!

Onvoorstelbare beloning

Terug op het schip is alweer lunchtijd en zet het schip koers naar St. Andrews Bay, waar we twee uur later arriveren. Hier kan je alleen met ideale omstandigheden landen, de baai heeft totaal geen beschutting. Ik heb geluk, de zee is zeer rustig. Ik spring in de eerste zodiac om optimaal van deze wonderlijke plek te kunnen genieten. St. Andrews Bay herbergt namelijk de grootste koningspinguïnkolonie ter wereld. 250.000 paartjes, in totaal ruim een half miljoen pinguïns dus, en dat in een schitterende omgeving met besneeuwde bergtoppen en gletsjers. Vanwege de stroming en golven kunnen we niet op de ideale plek landen, dat wordt wandelen dus. Ik speer als eerste, met een van de gidsen, in de richting van de pinguïns. Dan ineens wordt het pad onderbroken door een snel stromende rivier. De gids twijfelt of we wel verder kunnen. Ik vraag ‘m hoe diep het is en of ik een poging mag wagen… Op hoop van zegen doorwaad ik de bedding, het water komt wat hoger dan verwacht (net boven de knieën) en stroomt zo mijn laarzen in. Als ik bijna mijn evenwicht verlies, bedenk ik pas dat er een vermogen aan fotoapparatuur op mijn rug hangt… het gaat net goed… Ik banjer door, op naar mijn doel. Als ik na een minuut of tien bovenop een heuvel aankom, is de beloning onvoorstelbaar. Honderdduizenden ‘koningen’ die lekker van het zonnetje genieten. Dit is met geen pen te omschrijven, zo gigantisch indrukwekkend. Daar sta ik dan, in mijn uppie, een brok in mijn keel. Pas na een half uur komen andere expeditieleden aanlopen. Ik schiet meer dan 1.000 foto’s weg, kom echt ogen en oren te kort. We blijven er heel de middag, puur genieten, al helemaal onder de inmiddels strakblauwe lucht. Als ik terugloop, komt er nog een kudde rendieren voorbij gesjokt en heb ik nog enkele intieme momenten met een paar koningen. Zij hebben totaal geen notie van de drie-meter-regel, de minimale afstand tot wildlife die wij in acht moeten nemen.

In de zodiac, op weg terug naar de m/v Plancius, zie ik over de wangen van mijn buurvrouw een traan rollen. Ik vraag bezorgd wat er is en of ik iets voor haar kan doen. Ze vertelt me dat ze nu voor de vijfde keer op South Georgia is en dat deze pure natuur nog altijd een onvoorstelbaar diepe indruk op haar maakt. Ik ben stil, denk, slik en voel met haar mee. En ik besef plots intens hoe bevoorrecht ik ben om dit mee te mogen maken.

*Zuid-Georgia en de Zuidelijke Sandwicheilanden zijn een eilandengroep aan de rand van de Scotiazee in de zuidelijke Atlantische Oceaan en vormen een onderdeel van de Scotiarug. Het is een overzees gebiedsdeel onder soevereiniteit van het Verenigd Koninkrijk dat bestuurd wordt vanuit de Falklandeilanden. De archipel wordt ook opgeëist door Argentinië. De eilanden waren mede de inzet tijdens de Falklandoorlog.

BEKIJK ALLE FOTO’S OP PAGINA 2

1 2
No more articles