Cowboys in South Dakota

Volgende week vindt in South Dakota het jaarlijkse hoogtepunt van de staat plaats: de Buffalo Roundup. In Custer State Park worden zo’n 1300 bizons bij elkaar gedreven. Traditie voor de locals, spectaculair voor toeschouwers.

De grond trilt. Stofwolken hangen als mist boven de prairie. Duizenden hoeven die dwars door de velden stuiven, zorgen voor een dof gerommel. Soms klinkt er gesnuif. Af en toe het klappen van een zweep. Tientallen cowboys rijden op hun paarden naast en achter een groep van honderden bizons, en jagen ze zo door de Black Hills van het Custer State Park in South Dakota. Dwars door het droge grasland, dat na een zomer lang zon goud is gekleurd. De natuurlijke loop van het landschap volgend, slingert de bonte stoet als een snelstromende rivier de vallei door. Om de heuvels heen. Dan weer door nauwe doorgangen, waar alles en iedereen als in een trechter doorheen wordt geperst. Dan weer opent het landschap zich, en rijden de cowboys en bizons over uitgestrekte prairies zoals ze getekend zijn in de stripboeken van Lucky Luke. De cowboys – ongeveer vijftig in totaal – worden aangevoerd door twee vaandeldragers. Fier wapperen de vlaggen van de Verenigde Staten en de staat South Dakota voorbij Governor’s Hill, waar Gouverneur Dennis Daugaard zijn gasten vermaakt met dit jaarlijkse spektakel. Op de heuvel er tegenover staat het volk, dat elke keer weer met grote aantallen afkomt op de traditie die dit jaar zijn vijftigste editie beleeft. Tussen de 10.000 en 15.000 toeschouwers juichen als de bizons dichterbij komen. En stiekem hopen ze op nog meer spektakel. Er is altijd wel een bizon die uit de kudde dreigt te glippen. Gebeurt dat, dan moeten de cowboys echt aan de bak. Want als één bizon ontsnapt, volgen er meer. Voor je het weet ben je de helft van de kudde kwijt.

Maar het publiek is hier ook naartoe gekomen om die enorme beesten eens van dichtbij te zien. Want net voorbij de twee heuvels bevindt zich het eindpunt van de roundup. Op een groot complex van stallen en kralen wordt de kudde, die in totaal uit zo’n 1300 bizons bestaat, binnengebracht. Hier kun je de bizons aanraken en merk je pas echt hoe immens sommige exemplaren zijn. Twee meter hoog, drie meter in lengte en een gewicht dat richting de 1000 kilo gaat.

Van traditie naar toerisme

‘Het bijeenbrengen van de kudde is noodzakelijk’, vertelt Gouverneur Dennis Daugaard bij een van de kralen. ‘Het is kuddemanagement, dat al sinds jaar en dag bestaat op het Amerikaanse platteland. De bizons worden geteld en gevaccineerd. Daarna worden de beesten weer vrijgelaten, om de rest van het jaar ongehinderd te kunnen bewegen over de 287 vierkante kilometer die het Custer State Park telt. En een deel van de bizons wordt geveild.’ Hoeveel dat er zijn, verschilt per jaar. Daugaard: ‘Dat heeft onder andere met de weersomstandigheden te maken. In een nat jaar kun je een grotere kudde aanhouden, dan staan de prairies vol gras en is er eten in overvloed. Maar 2012 was bijvoorbeeld een jaar met uitzonderlijke droogte. Dan wordt er een flink deel van de kudde verkocht. Met name voor het vlees. Een Buffalo burger is populair in South Dakota.’

Was het vroeger enkel noodzaak, sinds een paar decennia is ook het spektakel eromheen niet onopgemerkt gebleven. Inmiddels is de Buffalo Roundup een toeristische attractie geworden, met onder andere een Arts Festival en een Dutch Oven Cook-off eromheen georganiseerd. Tussen de stallen en kralen gaan bezoekers op de foto met Miss Rodeo South Dakota, worden er spelletjes gedaan en zijn er standjes met eten en drinken. ‘De Roundup is voor ons een uitstekende manier om meer mensen naar South Dakota te krijgen en om ze te laten zien hoe het er bij ons aan toe gaat’, vertelt Daugaard. ‘Want daar hebben veel toeristen nog steeds niet echt een goed beeld van.’

Badlands

Dat lijkt gek, want South Dakota heeft een paar beroemde toeristische highlights die wereldwijd bekend zijn. Het Badlands National Park bijvoorbeeld, bijna duizend vierkante kilometer aan rotspartijen, aardkloven, ravijnen en prairies. Het land heeft zijn naam te danken aan de Lakota indianen, de oorspronkelijke bewoners van dit deel van Noord-Amerika. Zij noemden het landschap waar ze op stuitten ‘mako sika’, wat niets anders betekent dan ‘slecht land’. Je kunt duidelijk zien dat de rotsen opgebouwd zijn uit verschillende lagen. Door watererosie is het landschap uitgesleten. Daardoor kijk je nu miljoenen jaren terug in de tijd. De onderste laag gaat terug tot 70 miljoen jaar geleden. Een paar meter erboven zit je al 40 miljoen jaar verder. En de erosie is nog steeds aan de gang. Geologen voorspellen dat over 500.000 jaar het landschap volledig is weggesleten.

Maar tot die tijd is het een onvervalst stuk natuurgeweld. Kurkdroge rotsen die vervaarlijk de lucht in steken, en dat tot zo ver je kunt kijken. Het beste moment om het te aanschouwen: als de zon opkomt. De kleur van de rotsen verandert van okergeel in paars en roze. De leegte eromheen is overweldigend.

Mount Rushmore en Crazy Horse Memorial

Maar de absolute trekpleister van de staat is Mount Rushmore, de berg waaruit de hoofden van vier Amerikaanse presidenten zijn gehakt. Ruim drie miljoen bezoekers per jaar zien hier de hoofden van George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln. Een bizarre creatie, vooral door de omvang van de sculpturen. De hoofden van de presidenten zijn 18 meter hoog.

De berg is een nationaal monument, waar elke Amerikaan zichtbaar van onder de indruk is en stil van wordt. Gebouwd als symbool van de eerste 150 jaar van de geschiedenis van de Verenigde Staten. Het kostte bijna vijftien jaar, honderden arbeiders en een krankzinnige hoeveelheid dynamiet om tot dit monument te komen, maar in 1941 was het resultaat daar. Het leidde tot veel trots bij de Amerikanen, maar tot minstens zo veel ontzetting bij de Lakota indianen. Voor hen zijn de Black Hills – het gebergte waarin het monument is gehouwen – heilig, en bovendien onterecht van ze afgepakt.

Om de indianen tegemoet te komen, en ook hun strijd een gezicht te geven, werd er vlak voor het afronden van Mount Rushmore begonnen aan de bouw van nog een sculptuur, zo’n 30 kilometer verderop. Het Crazy Horse Memorial zou symbool moeten staan voor alle indianenvolkeren. Ouderlingen van de Lakota indianen besloten om kunstenaar Korczak Ziolkowski de opdracht te geven het monument te bouwen. Het werd zijn levenswerk. Geholpen door zijn vrouw en daarna door zijn tien kinderen werkte hij er tot zijn dood in 1982 aan. Overheidssteun werd altijd afgewezen, waardoor het familieproject nog lang niet klaar is. De stand van zaken nu: een 27 meter hoog gezicht van indianenleider Crazy Horse en een 80 meter lange arm. Als het project af is, zal Crazy Horse het grootste beeldhouwwerk ter wereld zijn. Nog groter dan de piramides in Egypte. Maar wanneer het af is, dat weet niemand. Er is geen streefdatum en er wordt alleen gewerkt als er genoeg geld binnenkomt uit donaties.


Zelf gaan?

Vanuit Amsterdam vlieg je, met tussenstop in Minneapolis, naar Rapid City. Prijs voor een retourticket ligt rond de €870.

Buffalo Roundup
Meer informatie over de Buffalo Roundup vind je op www.travelsouthdakota.com of www.gfp.sd.gov. De editie van dit jaar wordt gehouden 30 september. Het bijwonen van de roundup is gratis.

National Parks
Informatie, openingstijden en toegangsprijzen voor de National Parks (waaronder ook de Badlands en Mount Rushmore vallen) vind je op www.nps.gov.

No more articles