Roadtrip door Andalusië – deel 1

We vertelden eerder al over Camptoo, het online platform waar je caravans en campers kan huren van medekampeerders. En toen dachten we, waarom proberen we het niet zelf? Dus vlogen we naar Malaga, pikten daar een Volkswagen camperbusje op en trokken een lang weekend door Andalusië.

 ‘Je wil niet degene zijn met een boot’, zei komiek Bill Burr ooit tegen Jerry Seinfeld in Comedians in Cars Getting Coffee. ‘Je wil degene zijn die een vriend heeft met een boot.’ Hij verklaart. Laat die ander maar bezig zijn met alle praktische zaken en de kosten, als jij met een kratje bier aan komt lopen ben je de held en heb je een geweldige dag.

Zo is het ook een beetje met Camptoo. Want een vette roadtrip in een camper is voor velen een droom, tot dat je erachter komt wat er allemaal bij komt kijken. Eentje zelf aanschaffen? Onbetaalbaar. Om over het onderhouden maar te zwijgen. Een camper staat op dit punt van m’n leven op gelijke hoogte met een kind of een kamerplant. Ik bezit de levensstijl noch de kwaliteiten om er een beetje fatsoenlijk voor te kunnen zorgen. Eentje huren dan? Ook vaak flink aan de prijs. Maar daar komt Camptoo met de ideale oplossing. Voor een stuk minder geld een camper, of caravan, huren bij een particulier. Jij je camper, zij wat geld voor iets wat anders toch in de stalling stof staat te vangen. Iedereen wint.

De eerste avond

Samen met Erik, waar jullie later nog veel van zullen horen, besluit ik naar Malaga te vliegen, waar we voor een lang weekend gaan roadtrippen in het Volkswagen camperbusje van Bernhard en Willy, die in Zuid-Spanje wonen. Ze halen ons op het vliegveld op, geven nog wat laatste instructies mee en dan zijn we meteen onderweg. In een Volkswagen busje langs de Spaanse kust. Het is al laat, dus rijden we direct naar een camping die er op papier wel aardig uitzag. Direct aan zee, in Manilvas, ergens midden tussen Malaga en Gibraltar. De naam, La Bella Vista, zou iets moois moeten beloven.

Maar het begin is allemaal nog wat onwennig. In het donker worden we naar een strak, rechthoekig kavel geleid. We parkeren, pakken de handleiding van Bernhard en Willy erbij en gaan aan de slag. Daktent omhoog, zithoek inklappen, en een kwartier later hebben we twee verdiepingen met twee bedden. Alleen de luifel aan de zijkant van het busje, die wil nog niet helemaal. We gaan voorin zitten en trekken een flinke fles bier open. Ik voel me, zo in het donker en geparkeerd in een bak grind, zittend op de bestuurdersstoel en drinkend uit een grote fles bier, eerder een Oost-Europese bouwvakker dan een doorgewinterde kampeerder. Maar op de achtergrond hoor ik golven op het strand aanspoelen, en de heldere nacht laat een heleboel sterren zien. En we zitten dus wel mooi in Zuid-Spanje.

De eerste ochtend

Bij daglicht wordt alles direct een stuk aangenamer. De zon schijnt, vogeltjes fluiten. Kopje koffie, tostada, en de lentefrisse Spaanse ochtend die ons een prachtige dag belooft. Erik hangt zijn meegenomen hangmat op en we pakken de kaart er eens bij. Het plan: eerst even naar het strand hier, en dan door naar Gibraltar om daar eens rond te kijken. Waar we die avond zullen eindigen, dat zien we later wel. De vrijheid van een camper wordt nu pas echt duidelijk. We kunnen doen wat we willen, overal heen. Met handdoek om m’n schouder en toilettas in de hand loop ik naar de douches, onderweg wat medekampeerders vriendelijk groetend. Campinglife, denk ik, is helemaal zo slecht nog niet.

Cádiz

‘Gibraltar op zaterdag, daar moet je niet aan beginnen.’ De receptioniste van de camping is bij het uitchecken duidelijk. ‘Je doet er zo meer dan twee uur over om de grens over te komen. En om heel eerlijk te zijn: behalve goedkope benzine is daar niet zo veel.’ Nieuw plan: we rijden naar Cádiz. De berm in bloei, het asfalt voor ons leeg en Willie Nelson die ‘Just can’t wait to get on the road again’ zingt. Twee uur later eten we paella aan zee, lopen we wat door Cádiz en besluiten we een camping in de buurt op te zoeken. In El Puerto de Santa Maria, op een kwartiertje rijden, vinden we Camping Playa Las Dunas de San Antón. Een dag kampeerervaring blijkt genoeg om bij aankomst routineus de luifel – die nu wel werkt – uit te klappen, dak omhoog te doen, hangmat op te hangen en een biertje open te trekken. Op naar het strand, dat versierd door palmbomen goud oplicht in de avondzon. Pas een dag onderweg en het voelt al alsof we als twee troubadours op wereldreis zijn.