‘Als je nu in Kopenhagen bent, dan is het misschien wel tof om af te spreken met Scott Caris’, was de reactie van een lezer van de Zomerblog gister. ‘Dat is een Amerikaan die er al jaren woont en onder andere aan streetart doet. Hij kent vast een boel speciale plekjes.’
Een paar berichten later zit ik tegenover hem in The Moose, een piepklein kroegje pal in het centrum. Binnen is geen toerist te vinden. De muren vol met graffiti en stickers, de geur van sigarettenrook en verschraald bier en de drank is er – voor Deense begrippen – goedkoop. Halverwege het smalle eerste deel van de kroeg zit Scott aan een tafeltje. Zijn vaste plek, achterin, was bezet. Hij is aan het tekenen.
Het is best vreemd om met een onbekende af te spreken na een tip van iemand die je zelf ook niet kent, dus ik vertel Scott dat ik ook niet precies weet wat ik hier doe. Al ben ik benieuwd geraakt naar z’n streetart en tekeningen. Hij lacht, geen probleem toch, en vertelt. Over hoe hij in Kopenhagen terecht is gekomen, dat hij er nu drie jaar woont, waarom hij tekent en zijn kunst door de hele stad achterlaat. Zijn zwarte schoenen, broek en t-shirt en de tatoeages op z’n armen zorgen ervoor dat de zachte stem waarmee hij spreekt als een verrassing komt. Zo met z’n gele brillenglazen en grijze lange haar en baard lijkt hij nog het meest op een kruising van John Lennon en Jezus, mits ze allebei dan toch wat ouder zouden zijn geworden.

Warpigs

’s Avonds trekken we naar het Meatpacking District in Kødbyen. Waar vroeger rauwe mannen in witte jassen vlees verwerkten, zitten nu sterrententen en hippe hamburgerzaken. We eten bij Magasasa Dim Sum & Cocktails en drinken daarna aan de overkant een biertje bij Warpigs Brewpub. Binnen ruikt het naar vlees. Texaanse barbecue. Aan houten picknicktafels wordt gedronken. Hoofdbrouwer Kyle Wolak, 26 jaar, nipt aan de bar aan een van z’n eigen creaties. Anderhalf jaar woont hij nu in Kopenhagen. Vanuit de omgeving van Chicago hierheen verhuisd om bier te brouwen dat inmiddels onder de kenners wereldberoemd is. Voordat hij emigreerde was hij nog nooit in Kopenhagen geweest, ja, een dag of drie om een beetje rond te kijken en wat mensen te ontmoeten, maar toen had hij z’n besluit al genomen. Hij verbaasde zich nog het meest over het brood. Dat is in Denemarken toch anders dan in Amerika. Veel minder zoet.

No more articles