Toen wij aan kwamen rijden en ons afvroegen of dit echt was, dit Zweedse zomerparadijs direct aan het water, kwam Casper net omhoog geklommen. Hij droeg een zwembroek, John Lennon zonnebril en had op z’n kale hoofd een grote bloemenkrans. Hij moest binnen even een watermeloen halen, daar werd straks dan een fles drank ingestoken. Hij keek met ons mee naar beneden. Onder het huis, het zomerhuis van Caspers familie, leidde een trap van gras naar een veldje aan het water. Daar scharrelden een man of twintig rond. Liggend in fatboys, of zittend op de steiger. Een paar mensen speelden spelletjes, anderen waren aan het zwemmen. Slatbäken heette het water waar ze dat in deden, een archipel aan de oostkust van Zweden. De sauna op de steiger en de zeilboot die vredig lag te dobberen, maakten het plaatje af.
‘Welkom!’, zei Casper, en we liepen achter hem aan naar beneden. Daar stelde iedereen zich voor en werd er gevraagd hoe we hier terecht waren gekomen. Dat zat zo. Na een ontmoeting met Casper en Axel, zijn neef, in het Franse Tignes afgelopen winter, nodigde de eerste ons al na een half uur uit voor Midzomernacht in Zweden. Dat moesten we een keer meegemaakt hebben. Lo, Caspers zus, lacht. ‘Typisch m’n broertje. Vorig jaar lag hij vlak voor midzomer op de eerste hulp. Dronken ongelukje. Stijf van de morfine zei hij tegen de zuster van dienst dat ze toch echt Midzomernacht bij ons moest komen vieren. Een paar dagen later was ze de eerste gast op het feestje en ging als laatste weer weg.’

Van schemer naar zonsopkomst

Midzomernacht in Zweden bleek alles wat we er vooraf van hoopten. De meisjes bloemenkransen in hun haar, er werd om een grote paal gedanst en er was een haring-lunch waarbij gezongen werd. Daarna werden er spelletjes gedaan en werd er weer gezwommen. Dit weer, bijna 25 graden en zon, was zeldzaam, zei iedereen. Van de afgelopen tien edities regende het negen keer. Vorig jaar was het ’s avonds vier graden, en was Midzomernacht uiteindelijk kouder dan kerst. De avond liep door, en hoewel we nog niet eens ten noorden van Stockholm zaten, wilde het geen moment echt donker worden. Tussen middernacht en twee uur was het flink aan het schemeren. Achter de eilanden in het water kwam een bloedrode maan op. De sauna werd aangezet en werd het daarin te heet, dan sprong iedereen direct vanaf de steiger het water in. Binnen was er muziek en werd er gedanst. Buiten kleurde de hemel paars en lag Slatbäken er rimpelloos bij. Zo mooi zoals deze nacht, zo hadden de vrienden uit Norrköping het hier zelf ook nog nooit gezien.
Om kwart voor vier ging de zon weer op. Jimmy, een van de vrienden die op de steiger zat, keek er naar. ‘Dit, dit is de reden waarom we de hele nacht feesten en drinken. Precies dit moment. De langste dag. De Zweedse zomer.’ Hij stond op en sprong van de steiger. Waardoor het water even niet meer rimpelloos was.

No more articles