Nadat de met bladeren versierde paal de grond in is gestoken en er omheen is gedanst, is het tijd voor de spelletjes. Niklas, 24, staat even uit te puffen, met een biertje in z’n hand. ‘Die paal hè, die noemen we dus de ‘dick-in-the-ground-pole’. Dat klinkt misschien jolig, maar dat hebben we zelf niet verzonnen. Het komt uit de Scandinavische mythologie dat je op Midzomernacht een paal versiert als fallus en dan daarmee moeder aarde penetreert. Best sick eigenlijk toch, als je er zo over nadenkt.’
Hij voegt zich bij de rest, want er worden teams gemaakt. Het spelletjesonderdeel van dit festijn wordt door iedereen serieus genomen. Vier teams strijden om de eer en een fles champagne die anders ook op was gegaan. Axel, een van de gastheren, is spelleider. Als Leonardo DiCaprio in The Wolf of Wall Street spreekt hij de teams toe, met een biertje in z’n hand. ‘Samenwerken, slim zijn, kijk naar de ander maar geloof in jezelf’, schreeuwt hij. En ondanks dat het allemaal een grote grap is, werkt het. Tot op het bot gemotiveerd staat iedereen er klaar voor.

Traditie

De spelletjes zijn traditioneel. Nou ja, traditioneel voor de vriendengroep. ‘Ik denk niet dat de rest van Zweden dit ook jaarlijks doet’, constateert Axel als hij er nog eens goed over nadenkt. De eerste opdracht: ren naar een hamer, draai er tien rondjes omheen en ren weer terug. Onderdeel van die traditie is dat mensen in de resten van de lunch belanden, in de bosjes, of uitgeteld op het gras liggen. Dat komt door de duizeligheid, maar ook een beetje door de drank. Daarna volgt er nog de race-met-een-ballon-tussen-twee-hoofden en een potje touwtrekken. De puntentelling zit zo in elkaar dat het altijd tot het laatste moment gelijk op gaat, en er uiteindelijk één team wint. Elk jaar weer.
De spelletjes die niet op het officiële deel van het programma staan, gaan de hele dag door. De belangrijkste daarvan is beer pong. Een Amerikaanse studentenuitvinding waarbij je pingpongballetjes in bekers bier aan de overkant van een tafel moet werpen, en die moet de ander dan opdrinken. Beer bowling spelen ze ook, vertelt Chris, met een biertje in z’n hand. Maar daar zijn de regels zo onduidelijk dat je eigenlijk altijd moet drinken. Dat kun je maar beter niet spelen.
De volgende ochtend, als iedereen uitgeteld op de steiger in de zon ligt, nemen we afscheid. Ja, er is genoeg gedronken, mede dankzij alle spelletjes. Chris geeft een knuffel en kijkt ons dan serieus aan. ‘Hoeveel heb je gedronken gister? Kun je wel rijden?’
Zweden blijven Zweden. ’s Avonds laveloos het meer in duiken, de volgende dag weer vol verantwoordelijkheid.

No more articles