Met z’n ruige baard, zelf geknipte haardos en kapiteinspet verwacht je hem eerder op een boot, maar het heeft wel wat; machinist Iglo. Pelle Erik Björklund, vierenzestig jaar en elf maanden oud, bestuurt het treintje van het centraal station van Gävle naar het spoorwegmuseum. Voor een weekje maar. Zelf komt hij uit Umeå, dat ligt vijfhonderd kilometer ten noorden van hier, ergens in het midden van Zweden. Prachtig stukje van het land hoor, vertelt hij zonder enige emotie in z’n blik. Je hebt er twee rivieren waarvan er eentje omgeven is door steile rotswanden. Uitgesleten in de ijstijd. En jullie? Helemaal op weg naar het noorden van Noorwegen? Nou ja, ook mooi toch. In Umeå werkt hij sinds eind jaren zeventig voor de spoorwegen. Dit weekje in Gävle ziet hij als vakantie. Dan rijdt hij z’n professor Barabas treintje vijf keer per dag tussen het museum en Gävle centraal. Leuk hoor, kinderen vinden het prachtig en ook treinfanaten kijken hun ogen uit. Kan ‘ie wat vertellen over vroeger en over de spoorwegen in Zweden, en laten zien hoe zo’n trein uit de vorige eeuw nou werkt. Als Pelle z’n trein op het platform van het spoorwegmuseum heeft gezet, laat hij iedereen naar buiten en sjokt hij weer terug naar de andere kant. Op naar het station, en daar hetzelfde verhaal. Even pauze, en hop, weer terug.

Een beetje

Het is een beetje lummelen vandaag. Vanochtend vertrokken we vanuit Stockholm en komende nacht reizen we door naar Boden. Dan begint dat noorden van Zweden eindelijk echt in beeld te komen. Maar nu hebben we een hele dag stuk te slaan in Gävle. Een stip op de kaart, een voetnoot op Wikipedia.
Niet elke dag kan onvergetelijk zijn.
Dat lummelen, daar waren Kees en ik ooit zeer bedreven in. Over de opleiding journalistiek, die je in vier jaar hoort af te ronden, hebben we samen veertien jaar gedaan. Wat we dan wel deden al die tijd? We weten het allebei niet meer. Het waren heerlijke dagen die we nooit meer terug krijgen.
De truc van de dag zo doorkomen? Alles een beetje doen. Beetje rondlopen, beetje zitten, beetje keuvelen en het is al weer tijd voor de lunch. Beetje turen, beetje praten nog en dan is het nog maar een uurtje tot er voetbal op tv is en je lekker een beetje aan de bar kunt hangen met een biertje. Soms komt zo’n EK als geroepen.

 

No more articles