Ze praat bedachtzaam, met zachte stem. Alsof elk woord dat over haar lippen rolt eerst een paar keer goed is afgewogen. Misschien is dat wat wonen in een omgeving als deze met je doet. Je gaat je aanpassen aan alles om je heen. Stilte, leegte, natuur. Noren schreeuwen niet.
Aan die natuur is Marie Angelsen wel gewend trouwens. Niet alleen omdat ze nu drie jaar hier in Skibotn woont, maar vooral omdat ze is geboren op de Lofoten. Daar is het allemaal nóg een stukje mooier. Puntige bergen die direct uit het water de lucht in schieten. Strandjes met golven waarop gesurft kan worden. In augustus gaat ze weer terug, voor vakantie. Wilde bramen plukken, misschien zelfs zwemmen als een mooie zomerdag het toestaat.
Maar nu zijn we hier en Marie heeft ons uitgenodigd voor een avondwandeling naar Bollmansveien, een 550 meter hoog uitkijkpunt net buiten Skibotn. Een goede 3,5 uur wandelen, maar dan kijk je wel helemaal tot het eiland Arnøya, toch zo’n honderd kilometer verderop. En als het weer meezit, dan is het zonnig tot we na middernacht weer terug zijn op de camping in Skibotn. Ze loopt voor ons uit omhoog. Stevige wandelschoenen aan, outdoor-broek en –trui aan en een grote paarse rugzak. Daar zit een extra trui in voor boven, en wafels en een pot zelfgemaakte aardbeienjam. Maar dat weten we nu nog niet.

Gletsjerwater en een lynx

Er valt genoeg te vertellen onderweg. Links, dat is het Storfjord, het water dat in de verte uitkomt bij Arnøya is het Lyngenfjord. Je hoeft niet eens goed te kijken om het kleurverschil in het water te zien. Het kraakheldere, Caribisch blauwe water komt rechtstreeks van de gletsjer. Het meer donkere water is zout en komt uit de Noorse zee.
We zijn op weg naar een bunker, die dateert nog uit de tijd van de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog. Een gruwelijk verhaal, want de Russische, Joegoslavische en Poolse gevangenen die de bunker en de weg er naar toe moesten bouwen, kwamen bijna allemaal om.
Drie jaar geleden was hier nog een beer gespot. Zelf zag Marie een paar weken geleden een lynx.
Die hoge bergen aan de overkant van het water houden het weer tegen, daardoor ligt Skibotn in het droogste stukje Noorwegen.
In de bunker ligt een gastenboekje, daar kun je je naam in schrijven. In de regio zijn er 25 bergtoppen waar zo’n boek ligt. Als in allemaal je naam staat, maak je kans op een prijs. Niets groots hoor, het is meer bedoeld om de lokale bevolking een beetje aan het wandelen te houden.
Ondertussen huppen we van steen naar steen langs een waterval, trekken we door een veld met varens en klauteren we over rotsen verder naar boven. De zon laat zich niet zien, helaas. Alleen de bergen in de verte worden door wat zonlicht gekust.