Wanneer ben je nou echt in een land geweest? Ik heb het me vaker afgevraagd. Zo vloog ik ooit naar Gambia met een tussenstop in Marrakesh. Ongeveer een uur stond het vliegtuig daar, mijn telefoon zei ‘Welkom in Marokko!’ en ik keek uit over de Hoge Atlas. Maar kon ik Marokko nu bijschrijven – afvinken – als bezocht land? Zelfde gold lange tijd voor Kopenhagen. Twee keer een paar uur op het vliegveld rondgehangen. Biertje gedronken, paar Denen gesproken, maar niet de stad in geweest. Ben je dan in Denemarken of niet?
De twijfelgevallen Marokko en Denemarken werden opgelost. Eerder dit jaar was ik een paar dagen in Fez en met vier dagen Kopenhagen tijdens deze reis mag er over Denemarken ook geen discussie meer bestaan. Maar randgevallen blijven, en komen.
Er zijn hele online communities die zich bezighouden met het fenomeen landen sparen. Daar houdt iedereen bloedserieus bij in hoeveel landen ze zijn geweest. De honderd halen is een flinke mijlpaal. Alles afvinken is vaak het doel.
Maar ook daar weer vragen. Wat versta je onder een nieuw land? Canarische Eilanden, is dat gewoon Spanje of tel je dat apart? Beter voorbeeld misschien: Guadeloupe. Overzees gebied van Frankrijk, maar gelegen tussen Montserrat en Dominica, midden in het Caribisch gebied, is het toch raar als je bij een bezoek aan Guadeloupe hetzelfde vinkje zet als pak ‘em beet Lille of de Elzas.
En dan zijn er nog de kraskaarten van de wereld, waarop je de landen open kunt krassen waar je bent geweest. Ook weer vragen. Citytrip New York: kras je heel Amerika open of alleen een klein cirkeltje aan de oostkust?

Een halfuurtje Finland

De reden voor deze hoofdbrekers? Gisterochtend werden we wakker in Skibotn, na een hike op zoek naar de middernachtzon de avond ervoor. Skibotn ligt op zo’n vijftig kilometer van de grens met Finland. Daar was ik nog nooit geweest, en het begon te kriebelen. Drie kwartier rijden maar, en dan was ik in Finland. Bovendien: grenzen fascineren met mateloos. Dat heb ik al met Nederland en België. Dat er plekken zijn waar je met één been in het ene land kan staan, en één been in het andere, ik kan er nog steeds niet over uit. Ooit reed ik vier uur om voor het Four Corners Monument (Arizona, Colorado, New Mexico, Utah) in de Verenigde Staten. En dat zijn nog maar staten in hetzelfde land. Hupte ik als een kind zo blij van de ene staat naar de andere.
En nu was het maar drie kwartier naar Finland. Daar was ik dan toch ook maar mooi geweest. De beslissing was al lang genomen.
Kees was het niet met me eens en zat met een portie frisse tegenzin naast me in de auto. De regen sloeg tegen de voorruit en het waaide flink. ‘Kijk nou om je heen’, zei hij. ‘Dit is toch niet anders? Zelfde bergen, zelfde bossen, zelfde water. Als je überhaupt al iets ziet in dit weer. Nee, je kunt niet zeggen dat je in Finland bent geweest als je je hoofd even over de grens hebt gestoken. Ga dan op z’n minst naar de Kerstman in Rovaniemi, of bezoek Helsinki, of het huis waar Jari Litmanen is geboren.
We discussieerden drie kwartier en dronken toen koffie bij een tankstation. Kees bleef erbij: we waren niet in Finland geweest. Hij zei het in Kilpisjärvi.
Dat ligt toch echt in Finland.

 

No more articles