Het voelt toch wat raar, om in te loggen op het wifi-netwerk NSB Interaktiv. Maar ja, de Staatsspoorwegen van Noorwegen worden nou eenmaal zo afgekort en navraag heeft geleerd dat ze weinig te maken hebben met de beruchte bruinhemden van weleer.
We zitten in de trein van Bodø naar Trondheim, en in de categorie mooiste treinreizen ter wereld zit deze dusdanig in elkaar dat er onderweg genoeg moois is te zien, maar dat we daar vooral doorheen gaan slapen. Zo’n nachttrein is nog best comfortabel. Coupeetje voor twee, stapelbed, kraantje om je tanden te poetsen en dus een wifi-netwerk dat het ook nog eens daadwerkelijk doet.
Er is ook een café, roept de conducteur om. Dat is de hele nacht open en daar zijn snacks en drankjes.
Dus wij naar het NSB café.
Geen bal aan.
Het is de Noorse wet die drankplezier hoogdrempelig maakt. In de supermarkt kun je na acht uur geen alcohol meer kopen. Op zaterdag na zessen zelfs niet meer, leerden we op de harde manier.
En ook de nachttrein is alcoholvrij.
Jammer, want nachttreinen en een neutje zijn wereldwijd toch niet los van elkaar te zien. Pak de nachttrein naar Berlijn of Warschau en je kunt proostend de gang over. Een nachtelijke treinrit door Rusland zonder wodka: onmogelijk. Dat geldt daar ook voor overdag, trouwens. En niet alleen in de trein.

Lekker naar bed

Maar we zijn voorbereid, vanavond. Al voor de trein het perron van Bodø verlaat, worden de eerste twee blikjes Isbjørn, bier gebrouwen in Tromsø, uit de boodschappentas gehaald. De conducteur die langsloopt is vrolijk. Wij ook.
Als we de poolcirkel uit rijden – proost – pakken we de volgende twee er bij. Op naar nachten vol duisternis. We rijden zuidwaarts en thuis voelt dichterbij. Passeren fjorden in de mist, rijden langs rivieren waar vast lekkere zalm in zwemt. We nemen er nog eentje.
Ooit, in een ander universum niet zo lang geleden, zou dit het startsein geweest zijn voor een onvergetelijke nacht vol avontuur en plezier. Dan waren we, als onze eigen voorraad bier op zou zijn, vast op strooptocht gegaan door de rijdende trein. Met weinig kans op succes, maar het was dan de poging geweest die had geteld.
Nu, na drie weken een alcoholarm reispatroon, hebben we daar begin van de avond ook zin in. Maar zoals elke keer deze reis – midzomernacht in Zweden niet meegeteld – haalt de werkelijkheid ons in. De eerste gaap komt plots opzetten. Oogleden worden zwaarder en een bezorgde blik op de wekker – 7 uur ’s ochtends – doet de rest. Misschien moesten we maar eens gaan slapen.
Grootse plannen, elke avond weer. Maar het is voor twaalven en we liggen lekker in bed.

No more articles