‘Nee, je benen niet één voor één in de kajak, dan sla je meteen om.’ Annet Brohmann doet het nog een keer voor, gewoon op de wal. Wijdbeens boven de kajak staan, billen naar achter, je laten vallen in het kuipje terwijl je met beide handen even op de rand steunt. Als een turner op het paard hup je dan zo beide benen tegelijk naar binnen. Het draait allemaal om balans op het water. Peddel in evenwicht, benen uit elkaar en lichaam stabiel. Anders wordt het zwemmen in het Oslofjord. Dat overigens helemaal niet koud is. Zodra de zon schijnt in de zomer, zijn er Noren genoeg die er een duik in nemen.
Annet is een Duitse, van origine, eentje uit Hamburg. Maar vijfentwintig jaar geleden kwam ze hierheen en ze ziet geen enkele reden om nog terug te gaan. Haar leeftijd mogen we eigenlijk niet weten en al ziet ze er vijftien jaar jonger uit, ze wil het er liever ook niet over hebben. Kwam naar Noorwegen omdat ze verliefd was. Eerst op de natuur, toen op haar partner. En vanuit die eerste liefde besloot ze een paar jaar geleden het roer eens om te gooien. Van vijf dagen werken naar twee. De rest van de week het water op, voor kajak tours. Voor cruisetoeristen, dagjesmensen, locals, eigenlijk voor wie maar wil. Dan legt ze de basics van het kajakken uit én laat ze Oslo vanaf het water zien.

Een mooi einde

Ik heb mezelf nooit zo vertrouwd, in een kajak op het water. Te weinig balans in het verleden, te vaak omgeslagen. Kees is er al vandoor, richting het Oslofjord. Zit in z’n genen. Hij dankt zijn bestaan aan de Alkmaarse Kanovereniging Odysseus, waar z’n ouders elkaar ontmoetten. Vader kanoot nog steeds, elke week. Die gaat soms zelfs op kanovakantie. Tentje mee, sixpackje Palm in de boot.
’s Avonds een kampvuurtje en de volgende dag weer door.
En nu is Kees dus ook op het water, met gezwinde spoed het Oslofjord op.
Annet en ik er rustig achteraan. Door de jachthaven, langs een klein steigereilandje met sauna. Voorbij een hippieboot, naaktstrand en de duurste villa van Oslo. Synchroon peddelend, want ik moest wel beloven dat ik normaal meedeed. Vorige week had ze een Spanjaard in haar kajak, die had z’n hond mee. Was alleen maar met dat beest bezig, toen peddelde Annet voor drie en dat doet ze dus niet meer.
Halverwege stoppen we bij een strandje. We moeten kiezen, door naar de vuurtoren, een kilometer verderop, of terug. De daverende donderlucht achter ons bepaalt. Terug, voor er noodweer losbarst.
Bijna in de haven vallen de eerste druppels. Gerommel in de verte. Annet kijkt. Als het gevaarlijk wordt, gaan we eerder aan wal, maar we redden het wel.
Kees is moe. De twee uur inspanning eist z’n tol. Opkomend onweer gevaarlijk? Hij heeft zich er al lang mee verzoend. Achtentwintig lentes jong maar het zou toch een mooie dood zijn, zo op het water. De cirkel rond. Door een kano op de wereld, kanoënd de hemel in.

 

No more articles