Vraag een gemiddelde cafébezoeker in Amsterdam hoe de zomer er hier nou eigenlijk heeft uitgezien afgelopen maand, en je kunt het antwoord al bijna invullen. Flut-EK, paar Nederlandse hoogtepuntjes in de Tour, boel trammelant in Engeland, Frankrijk en Turkije op het moment en, laten we dat vooral niet onbenoemd laten, over het algemeen toch wel zeikweer. Grijze dagen met veel regen. Nou ja, veel, te veel in ieder geval. Soms ook wel een zonnetje hoor, dat er dan waterig doorheen probeert te schijnen. Maar je kunt er toch weinig mee. Op het terras bijvoorbeeld. Te warm voor een trui, te fris voor een t-shirtje. Dus trui uit, en weer aan, toch weer uit en toch maar weer aan.
Ach ja, het weer. Altijd fijn om naar terug te grijpen als je even niets belangrijkers hebt te vertellen. En zelfs als er inhoudelijker zaken te bespreken zijn, zoals de wereld die in brand staat of hier en daar een massale existentiële crisis, dan is dat toch fijner met een zonnetje op je gezicht. Daar konden we het toch wel met elkaar over eens zijn, meneer?

Mannen in trouwjurken

De beste plek om die vraag aan een cafébezoeker te stellen, leek me op voorhand Café Langereis. Goede naam, Langereis. Inrichting: puntgaaf. Houten toog met versleten barkrukken. Aan de muur een allegaartje van fotolijstjes, posters en prullaria en aan het plafond een glinsterende discobol. Die zal menig avond in het juiste licht hebben gezet, terwijl Hazes uit de speakers schalde en er nog een schaaltje bitterballen in de rondte ging. Fijne plek in de stad ook, zo op de hoek van de Amstel en de Amstelstraat. Als je iets verder de straat in loopt, raak je onmiddellijk vervreemd op het Rembrandtplein, waar toeristen zichzelf tussen de levensgrote standbeelden van de Nachtwacht op de foto zetten, de lucht van schraal bier altijd dichtbij is en de zweem van verloren, dronken zomeravonden die je nooit, nooit meer terugkrijgt als een warme deken over de toch al kunstmatig verhitte terrassen ligt. Maar hier, aan het water, uitkijkend over de Blauwbrug waar de trams 9 en 14 klingelend overheen denderen, is het al iets stiller. Het water nabij. Waterlooplein en Herengracht binnen handbereik.
Ach, wie hou ik voor de gek. Ook bij Café Langereis zitten met name toeristen. In ieder geval vandaag. Er komt een groepje Britse vrijgezellen langslopen. Wie weet dezelfde als twee avonden geleden in Hamburg. Eentje draagt een trouwjurk. Dat zal de bruidegom wel zijn.
Het enige mooie aan dat altijd verklede middelpunt van zo’n vrijgezellenparade door de stad, is dat er een punt komt dat de deelnemers zelf vergeten hoe ze er bij lopen. Het eerste uur is het nog echt voor paal staan en door je vrienden uitgelachen worden. Maar dat houdt snel op. En dan sta je, als volwassen vent in een trouwjurk, ineens bloedserieus in een etalage te turen, of dat leuke stoeltje niet iets is voor je nieuwe eettafel. Het is een fijne stad, Amsterdam.