Je kunt het op twee manieren bekijken. De eerste: die Harley, die daar voor dat gele muurtje van het Zehenthof net buiten Semriach staat, die staat daar eigenlijk een beetje lullig. Een Harley hoort niet tussen twee roze bloembakken tegen een zachtgeel muurtje. Die hoort voor een vervallen wegrestaurant met een verroest uithangbord waar binnen doodgeslagen bier uit de tap komt en vier stamgasten je met een vuige blik welkom heten. Je zou ook kunnen zeggen: hij komt er goed uit zo, die motor. Matzwart, robuust maar stijlvol. Leren jack van de berijder losjes over het zadel gedrapeerd en een zwarte helm bungelend aan het stuur. Hij valt in ieder geval op, juist hier.
Een paar meter naast de motor zit z’n eigenaar op een bankje. Een forse vent. Simpele spijkerbroek aan waar zwartleren laarzen onderuit steken. Geruit overhemd, zonnebril op. In z’n ene hand een flesje bier, in de andere een zelf gerolde sigaret. Naast hem ligt z’n pakje shag. Andreas Mauerer, heet ie. Komend najaar wordt hij zestig jaar oud en op het Zehenthof komt hij er nu al vijfenvijftig daarvan. En al die tijd: niets veranderd.

Slapen bij de boer

Het Zehenthof in Graz is een boerderij. Eentje waar je als toerist kunt slapen. ‘Urlaub am Bauernhof’, heet dat. Slapen bij de boer dus. Denk daarbij niet meteen aan hooizolders of kamperen in een weiland, zo’n Bauernhof is hartstikke comfortabel. Als je wil, kun je de boer helpen met wat er ook te doen is. Beetje koeien melken, stro scheppen, grasmaaien of de bloembakken nog eens schikken. Maar beter is, en dat wordt ook aangeraden, om even helemaal niets te doen. De boel de boel, dat werk. Telefoon uit, boek erbij, zorgeloos op de schommel of luieren in het gras.
Andreas groeide hier op. Toen hij vijf jaar was, zag de boom waar hij nu tegenover zit er precies hetzelfde uit als vandaag. Het Zehenthof was nog geen hotel zoals nu, al waren gasten er toen ook al welkom. Werkelijk niets is hier veranderd, ook in de omgeving niet. Ja, er is wifi nu, en op de parkeerplaats staan wat meer auto’s omdat er meer kamers verhuurd worden. Maar verder: hetzelfde.
Toen hij achttien was, trok Andreas de wereld in. Dat wil zeggen: hij ging naar Wenen. Maakte carrière als psychotherapeut. Werkt nog steeds met drugsverslaafden. Rookt zelf ook wel eens een jointje, trouwens, maar da’s eens per maand en dat doet ie al sinds hij zestien is. Drie maanden geleden besloot hij dat Wenen wel mooi geweest was. Huis gekocht in Semriach, hier twee kilometer vandaan. Motor erbij en kom maar op met die rust en vrijheid. Veel vrienden verklaarden hem voor gek. Semriach, wat was daar nou te doen? Andreas snapte niet waarom. Hij had zich nog nooit in z’n leven verveeld.


No more articles