Erik was nog nooit in Albanië geweest. En nu zaten we op Camping Rino aan het meer van Ohrid. In Macedonië, maar op slechts kilometers van de Albanese grens. Met twintig minuten zouden we er zijn, en Erik, zo bleek, steekt hetzelfde in elkaar als ik.
Dus wij naar Albanië.
Grensovergangen zijn onvoorspelbaar. Vaak duurt het lang, soms is het zo gedaan. Over het algemeen: hoe zuidelijker je gaat, hoe langer je moet wachten. Van Montenegro naar Albanië, eerder deze week, werden we doorgelaten zonder controle maar stonden we toch een uur te wachten. Dan vraag je je toch af waarop precies. Tussen Kosovo en Macedonië: alles gepiept in een kwartiertje maar wel een grondige check van paspoorten en autopapieren. Ook nu viel het mee. Binnen twintig minuten zaten we aan de overkant van de grens bij restaurant Rrusha aan een colaatje, rubber lamsvlees en friet. Met twee stempels in onze paspoorten, daar had Erik om gevraagd. ‘Mooi man, stempels. Hoe meer hoe beter.’
Terug duurde langer. Automobilisten, voetgangers, vrachtwagens en hun chauffeurs; alles ging door elkaar. Er liepen mannetjes rond met paspoorten in hun hand. Die stonden een kwartiertje bij een hokje van een douanier te wachten en waren dan weer weg. Even later stonden ze er weer.
Na een uur waren we weer terug in Macedonië.

Camping Rino

Op Camping Rino zit voor een klein koepeltentje een Nederlands stel. Jerry van Veen (33) en Katja Schimmel (34). Een jaar en drie maanden zijn ze op reis nu. Begonnen in Indonesië, toen ze daar weg moesten vanwege hun visum gingen ze naar Maleisië. Dat viel tegen, dus vlogen ze via Sri Lanka naar India, waar ze figureerden in een Bollywoodfilm. Over land terug naar Zuid-Oost Azië. Toen de Filipijnen, Hong Kong, China, daar doorheen met de trein. Per bus de grens over naar Mongolië en door de Gobi-woestijn. Toen met de trein door Rusland, via St. Petersburg naar Letland en dat was nog maar deel één.
Even thuis kochten ze een klein autootje en een tent en reden ze via Oostenrijk, Kroatië, Bosnië en Montenegro naar Albanië. Dat is met een Kia Picantootje soms levensgevaarlijk, zegt Katja. Gaten in de weg, het rijgedrag van daar. Best pittig. Tirana was ook drama. Jerry vult aan. ‘In Vietnam heb je Highway 1, een levensgevaarlijke tweebaansweg. Aan de kant kraampjes en winkeltjes, op het asfalt ieder voor zich. Daar deed het me hier een beetje aan denken.’
Nu zitten ze in Macedonië en zijn ze langzaam bezig met de terugweg. Katja: ‘Een einddatum voor onze reis hadden we zelf niet gepland, tot m’n broertje zei dat hij ging trouwen eind september. Half augustus zijn de vrijgezellenfeesten, dus dan zorgen we dat we weer terug zijn.’
Wat het mooiste land was? Die vraag is niet te beantwoorden. Filipijnen voor het strand, Bangladesh voor de ervaring, Mongolië voor de gastvrijheid. Hoe veel stempels ze in hun paspoort hebben nu? Katja: ‘Oh, geen idee. Dat hebben we niet bijgehouden.’


No more articles