De ogen van Dominika zijn net zo groen als de smoothie die ze serveert. Babyspinazie zit erin, in de smoothie dan, samen met aardbeien, sinaasappel, banaan en agavesiroop. Ernaast zet ze een bord met healthy pancakes. Appel, banaan, ahornsiroop, havermout, zemelen, mascarpone en verse bosvruchten. Erik, tegenover me, krijgt een omelet van eiwit, boekweit en tijm op een zelfgebakken stukje brood met wat groenten er naast. Om de dorst te stillen zet Dominika ook nog een fles citrussap voor onze neus, met daarin onder meer sinaasappel, grapefruit, citroen en lime. Zonder suiker.
We zitten bij Enjoy Coffee, zomaar een zaakje op Michalská, een van de autovrije straten in het oude centrum van Bratislava. De inrichting precies volgens de wensen van smoothiedrinker: wit, licht, open en ruim. Achter de glazen vitrine met zelfgebakken taarten staat een barista met tatoeage op z’n been. De koffiemachine, Italiaanse makelij, is zijn domein. Op het terras buiten, waar een grote luifel de felle zon probeert tegen te houden, liggen kleurige kussentjes op de houten stoelen.

Even schrikken op de wc

We zijn in Bratislava teruggekeerd in het Europa dat we kennen. Dat van cocktailbars op het dak, de retrobarbier en plekken waar je ontbijt kunt halen zoals Rens Kroes het aanprijst. Om eerlijk te zijn: een verademing na twee weken cevapi en vette pizza. De Balkankeuken onderscheidt zich vooral in de enorme hoeveelheden vlees die er elke dag weer op tafel gesmeten worden. Lekker gekruid meestal, dat zeker. Soms ook niet, dan schuif je een taaie lap schoenzool naar binnen en verbrand je de calorieën al tijdens het kauwen.
In Sarajevo vroegen we naar de pasta van het huis. Dat was heel simpel, zei de serveerster. ‘We kopen pasta in de supermarkt en maken die thuis klaar.’
Bestel je in Servië een portie mixed grill voor één persoon, dan heb je al een derde op je bord liggen van wat nodig is om een slagerij te beginnen.
In Kotor, in Montenegro, aten we voortreffelijk. Inktvispasta met zeevruchten. Dat was de volgende ochtend wel even schrikken op de wc. Want die inkt moet er ook weer uit.
In Macedonië dronken we water uit de kraan en aten we lokaal fruit. Dat was diezelfde nacht wel even schrikken op de wc. In golven ging alles er ook weer uit. Al kan dat ook het ontbijt die ochtend in Pristina geweest zijn. Iets met ei, kregen we daar voorgeschoteld.
Het is misschien iets minder spannend, als we vanaf morgen weer in de keurige Alpenlanden zijn. Geen overstekende varkens midden in de stad, geen brommers die een spoor van rook achterlaten alsof er zojuist een stoomtrein voorbij is getrokken. Maar met een tevreden knorrende maag.

No more articles