In het Oostenrijkse Almtal staat een van de meer wonderlijke musea op deze wereld: het Krimi Museum in Scharnstein.
Op de begane grond en in de kelder een uitgebreide tentoonstelling over martelen. Spijkerstoelen, een galg, knotsen met grote ijzeren punten eraan; alles komt voorbij. Tekeningen van vroeger, poppen die scenes uitbeelden van de Middeleeuwen. Het ging met name over hoe het rechtssysteem vroeger werkte. Dit gebouw was ooit het huis van justitie, vandaar. Door martelen werden bekentenissen afgedwongen, en met die bekentenissen kon de beul weer aan de slag. Een pop iets groter dan Barbie werd in een vitrine gevierendeeld, een ander geradbraakt. Weer een ander werd opgehangen en dan was er nog een die op het punt stond onthoofd te worden. ‘Ja, Oostenrijk lijkt zo’n braaf land’, zei museumvrouw Regina. ‘Maar dat viel vroeger reuze mee.’
Regina verzorgde een uitgebreide rondleiding, vertellend over de gruwelen die hier ooit allemaal plaatsvonden. Samen met dochter Anna en man Harald. Die laatste sprak geen Engels, alleen Duits. Dan zei hij wat en liep hij er weer vandoor. Om ergens anders in het museum weer op te duiken en een paar opmerkingen te wijden aan een andere vitrine. Soms praatten vader, moeder en dochter alle drie door elkaar.
Verdieping twee ging over de gendarmerie. Van vroeger, maar ook van nu. Levensgrote poppen met levensgrote snorren in ouderwetse uniforms. De politie in de tijd van Napoleon en de politie van niet zo lang geleden, inclusief motor en fluorescerend motorpak.

De zaak Alfred Engleder

Verdieping drie fascineerde het meest. Die ging over moordzaken in de regio. De meest gruwelijke foto’s en krantenartikelen kwamen voorbij. Afgehakte ledematen, verminkte vrouwen, een man bungelend met een strop om z’n nek. Het neusje van de zalm was de zaak Alfred Engleder. Begin jaren vijftig vermoordde hij zes vrouwen. Zijn werkwijze: naast het fietspad stond hij z’n weerloze slachtoffers op te wachten. Hij sloeg ze met een hamer achterop het hoofd – getuige ook de schedel die er lag met een flinke barst erin – en verkrachtte ze vervolgens. Toen hij door de politie werd opgepakt, werd ter reconstructie de situatie nagespeeld en op foto vastgelegd. Daar moest Engleder zelf aan meedoen, in de rol van slachtoffer. Daarbij droeg hij een jurk van een van de echte slachtoffers.
Engleder zat zijn gevangenisstraf uit en kwam vrij toen hij een jaar of tachtig was. En oh ironie – hij werd op een gegeven moment zelf vermoord. Door een prostituee.
Verdieping drie bood ook een verscholen deur naar het privé gedeelte van het museum. Het Krimi Museum lag in een kasteel, en Regina en Harald woonden daar in de zomer zelf in. Soms gaven ze ook daar rondleidingen. Regina vertelde over de familiegeschiedenis en leidde de weg door donkere kamers met krakerige vloeren. Harald zat ondertussen in z’n stoel een sigaartje te roken.
Haralds grootvader bezat ooit vijf kastelen hier in de omgeving. En hij trouwde op dezelfde dag als Rudolf, de zoon van keizerin Sissi. ‘Ze hadden hetzelfde bruidsservies, kijk maar.’ En Regina hield een porseleinen bord met gouden rand omhoog.
Harald stond inmiddels naast de open haard. Als het nog een dag dit rotweer zou blijven, dan ging die maar eens aan.

No more articles