Kun je naar Verona en het niét hebben over de bekendste liefdesgeschiedenis in de historie van de mensheid? Ja, makkelijk. Maar dat is niet hoe we het gaan aanpakken. Want iedereen kent Romeo en Julia, maar kent iedereen ook het verhaal van de twee tortelduifjes uit Middeleeuws Italië?
Het is nogal groots en meeslepend, zelfs nog voor Shakespeare er eens goed is voor gaan zitten. Maar met een cappuccino op het dakterras van hotel Aurora, midden in het centrum van Verona, uitkijkend over het Piazza Delle Erbe, is de samenvatting nog wel te overzien. Om te beginnen: de Italiaanse dichter Masuccio Salernitano zette het in de tweede helft van de 15e eeuw voor het eerst op papier. Mariotta en Gianozza, heetten de twee geliefden toen. Pas meer dan honderd jaar later kreeg William Shakespeare lucht van de tragedie, en sindsdien, tsja, is het viral gegaan, om het maar zo te zeggen. Nog één toevoeging: Ovidius schreef in zijn Metamorfosen al over een onmogelijke liefde, tussen Pyramus en Thisbe. Maar die hadden nog nooit van Verona gehoord.
Romeo was Romeo Montague. Een knappe Italiaanse jongen die een beetje mokkend door de Veronese straten liep omdat hij net gedumpt was door z’n meisje. Bij toeval belandt op een feest van de familie Capulet, waartoe Julia behoort. Hij ziet haar, zij hem, vuurwerk in beide ogen, ze trouwen een dag later in het geheim en daarna: vuurwerk in de slaapkamer.

Lobi da Basi

Maar een tragedie kan niet zonder tragiek. Om te beginnen: de families Capulet en Montague hadden ruzie. De ene (Montague) waren aanhangers van de keizer, de andere (Montague) zaten in team paus. Dan was er nog graaf Paris, die graag met Julia wilde trouwen. Vader Capulet was daarmee akkoord, wist uiteraard niet dat Julia in het geniep al de vrouw van Romeo was, en plande een datum voor het huwelijk. Binnen drie dagen zou het zover zijn.
De cappuccino is inmiddels al lang en breed op, alleen wat melkschuim pruttelt nog na in het kopje. De markt op Piazza Delle Erbe is in volle gang. De Torre dei Lamberti blaakt in de ochtendzon. Maar het verhaal begint net pas op stoom te komen. Gelukkig zet de serveerster twee glaasjes prosecco voor ons op tafel. We kunnen verder.
Romeo krijgt mot met Tybalt, de neef van Julia. Die vermoordt een vriend van Romeo, Romeo vermoordt hem en wordt verbannen uit Verona. Dat hoort Julia weer, dikke tranen, en ze denkt dat ze niet kan ontkomen aan een huwelijk met graaf Paris.
Maar dan verschijnt biechtvader Lorenzo ten tonele. Voor de tweede keer, want hij had Romeo en Julia al in het geheim getrouwd. Hij verzint een list, geeft Julia een slaapmiddel waardoor het lijkt alsof ze dood is, zodat het huwelijk met Paris niet door kan gaan. Goed plan, vindt iedereen.

Geen goed plan

Julia ligt opgebaard en Lorenzo stuurt een boodschapper naar Romeo. Die komt nooit aan en Romeo verneemt op een andere manier het nieuws van Julia’s dood. Hij koopt vergif, neemt afscheid van zijn opgebaarde geliefde en houdt de eer aan zichzelf. Maar niet voordat hij Paris tegenkomt in de grafkelder, ruzie krijgt en hem vermoordt.
Ondertussen begint Julia op dat moment een beetje bij zinnen te komen en ziet ineens zowel Paris als Romeo dood naast haar liggen. Ze pakt een dolk en steekt die in haar hart.
Wat nou de moraal van dit verhaal is? Voor de families Capulet en Montague om na dit debacle vrede te sluiten. Voor ons? Romeo en Julia is een verzonnen verhaal, zeggen de meeste mensen. Het is in ieder geval nooit bewezen dat ze bestonden. Maar anderen houden vast aan kleine aanwijzingen. Zo verwijst Dante Alighieri in La Divina Commedia naar de twee rouwende families uit Verona. En de families hebben echt bestaan, dat is zeker.
Het verhaal van Romeo en Julia is zoals de liefde zelf. Je moet er wel een beetje in geloven, om er iets moois van te maken.

 

No more articles