Wat we zouden doen vandaag: wakker worden in de camper, tentje ernaast. Ons vergapen aan het fenomenale uitzicht (check vooral even de eerste foto op de website van Caravan Park Sexten), cappuccino van Italiaanse makelij, ontbijtje erbij, nog eens goed uitrekken en dan de bergen in. De Dolomieten. Zonder twijfel het allermooiste deel van de Alpen. De camping waar we een reservering hadden staan (en hebben moeten afzeggen) staat in Sesto. Heel veel noordelijker kun je niet in Italië. De regio, Zuid-Tirol, is een speciale. Een combinatie van twee werelden. Gemütlichkeit en La Dolce Vita in één.
We zouden misschien wel even een kijkje nemen in Cortina d’Ampezzo, een van de beroemdste skidorpen van Italië. We zouden zeker een flinke hike gaan maken. Omhoog richting de imposante, puntige rotsen die tot aan de hemel reiken. Er schijnen in Zuid-Tirol bergmeertjes te zijn met zó helder water dat het qua schoonheid moet kunnen wedijveren met Noorwegen. Zo mooi als de Lofoten gaat het niet worden natuurlijk, maar toch, tweede is ook mooi.
Eind van de middag zouden we ergens in de zon gaan zitten met een glas wijn, of een biertje. En rozig van een dag buiten spelen en een paar drankjes zouden we ’s avonds camper en tent weer opzoeken. Slapend onder een dikke deken en duizend sterren.
Zouden.

Bitterzoet

Want tsja, autopech. We zijn in Innsbruck gebleven. Ook zeker geen straf. Innsbruck is nou echt zo’n plaats die iedereen kent en waar iedereen die wel eens in Oostenrijk heeft geskied of gesnowboard wel eens is langsgereden of op is gevlogen. Zelf ken ik het vliegveld na jarenlang skitripjes in Oostenrijk als m’n broekzak. Nu is dat niet zo moeilijk, want Eindhoven Airport is groter, maar toch. Het bakkertje links na de uitgang is een heuse tip. Broodje schnitzel kopen en hup, de bergen in.
Maar in de stad zelf was ik nooit geweest. En nu, op vrijdagavond, was het volop zomer. Volle terrassen en een keur aan barretjes waar bier en cocktails over de toonbank vlogen. Met het uitzicht van het hotel was ook niets mis de volgende ochtend. De bergen hoog oprijzend rondom de stad. Af en toe het geluid van een vliegtuig dat er precies tussen moet zien te landen. De bitterzoete bijsmaak bleef, denkend aan de Dolomieten waar we nooit zijn aangekomen. En om de melancholie nog wat meer te voeden, hieronder een foto van de Dolomieten in de winter. We zijn er al eens geweest, vandaar dat we weten hoe mooi het er is. Maar daarover meer in de winter.

No more articles